Moorse wachttorens bij Priego de Córdoba

Alweer een aantal weken geleden hebben we een lange wandeling van 15 km gemaakt langs de van oorsprong Moorse wachttorens in de buurt van Priego de Córdoba. De tocht werd georganiseerd door Subbética Natural en was voortreffelijk geregeld. Er waren ongeveer twintig deelnemers, allemaal Spanjaarden. Wij waren de enige buitenlanders, maar we werden vanaf het begin als familie behandeld en bestookt met allerlei vragen: waar we woonden en waarom we zonder onze familie zomaar in Andalusië waren gaan wonen. Dat je zonder familie verhuist naar een ander land , daar kunnen de meeste Spanjaarden niet aan wennen. Voor Spanjaarden is de familie het belangrijkste wat telt.

De wandeling begon met een zwaarbewolkte lucht in Fuente de Alhama waar we vanaf de weg al de eerste wachttoren hoog boven ons zagen staan. Ik dacht in het begin nog, deze wandeling kan ik ook wel met de gasten van casa con guiño maken, maar al snel verdwenen we tussen de olijfbomen en kreeg ik het gevoel mee te lopen in een wandeling over het wad, alleen het zand en water was in dit geval veranderd in bergen en olijfbomen. We waren blij met onze gidsen. Twee erg vriendelijke Andalusiërs. Gids Antonio raapte duizendpoten, slakken, sprinkhanen en allerlei onbekends op. Hij rook aan alles en vertelde over dit alles in geuren en kleuren.

De eerste toren die we bezochten stamt waarschijnlijk uit de Christentijd na de Moren. Dit omdat de toren vierkant is. De Moren bouwden doorgaans ronde torens. De torens staan allemaal in een bepaalde lijn en afstand met elkaar in verbinding, en via spiegels en rooksignalen werd de komst van vijanden doorgegeven aan de dorpen en uiteindelijk aan het Alhambra in Granada. Een erg ingenieus communicatiesysteem.

De torens staan op een hoog punt, in de huidige tijd zijn ze meestal omringd door olijfbomen, vroeger door bossen, en zijn moeilijk vanaf de weg te bereiken. We waren dus erg blij met onze gids Antonio die ons feilloos door olijfgaarden, rivierbeddingen, bergkloven en prachtige natuur leidde.

De eerste toren bezochten we nog met een somber wolkendek boven ons, maar onderweg naar de volgende toren brak de zon langzaam de lucht open en werden we verwend met oplopende temperaturen. Uiteindelijk eindigde deze novemberdag met 25 graden!

De torens zijn niet in een erg goede conditie en we hebben het gevoel dat er ook niet veel aan onderhoud wordt gedaan. En de dorpsjeugd? Die heeft ook hier haar hedendaagse muurschilderingen achtergelaten.

Iedereen was inmiddels een beetje aan elkaar gewend en er werden praatjes met elkaar gemaakt. Het leuke van een dergelijke wandeling is, dat er altijd wel mensen zijn die van alles weten wat er groeit, bloeit en rondkruipt in de natuur. Wij hadden het geluk Mari Carmen te ontmoetten die ons van alles liet proeven en ruiken.

Zo hebben we heerlijke zoete granaatappels gegeten, gekauwd op een plant met anijssmaak en werden de eetbare paddenstoelen, slakken en wilde asperges aangewezen. We hadden zo onderweg een verse maaltijd kunnen verzamelen.

Na de derde toren volgde een picknick op zijn Spaans. Veel vleeswaren, olijven en chips die er allemaal goed in gingen na een wandeling van ruim vier uur. Hierna werd de terugweg ingezet. Wandelend langs een pijnboombos en weer door de olijfgaarden stonden we tamelijk onverwachts voor een tamelijk kleine wachttoren. De lucht was inmiddels bijna blauw met kleine wolkjes. Het leek net of de toren kleine rookwolkjes produceerde om onze komst aan te kondigen.

Bij deze kleine toren heb ik opnieuw mooie foto’s kunnen nemen. We vervolgden daarna onze tocht, weer terug richting Fuente de Alhama. Tegen drie uur doemde er weer een toren op en we hoopten stiekem dat de klim naar deze toren ons bespaard zou blijven. Het bleek de eerste toren te zijn die we bezocht hadden en even later wandelden we het dorp in. Bijkomend op het terras van een restaurantje met een heerlijk koud biertje werd Sjaklien verrast met een cadeautje. Ze kreeg zomaar de mooie houten wandelstok van Juan, één van de medewandelaars.

In het restaurant kon ieder die dit wilde een traditionele Andalusische maaltijd nuttigen. Bijna iedereen heeft hieraan deelgenomen en we weten inmiddels wat migas is (roergebakken broodkruimels en knoflook in water en olijfolie), we hebben de huisgemaakte morcilla (bloedworst), chorizo en gekookt varkens- en kippenvlees geproefd samen met patatas a lo pobre, wat vrij vertaald aardappels voor de armen betekent. Het gerecht is er in vele varianten. Wij kregen het opgediend in grote schalen met daarin aardappelschijven in laagjes om en om met spiegelei. Het geheel werd afgesloten met fruit en een lekker huisgemaakt drankje: Rosoli. Koffie met anijs, kruiden (onder andere ‘Luisa’), kaneel en suiker.

Na de maaltijd werden er handen geschud, gekust en Facebookadressen uitgewisseld. Daarna ging iedereen als vrienden uit elkaar. Het was inmiddels 18.00 uur.

We hebben een fantastische dag beleefd en zijn weer een prachtige ervaring en veel kennis over Andalusië rijker.

Meer foto’s op www.facebook/katuin.com

Chinezen in Andalusië

De Chinees in Andalusië

Een bekend gegeven in Nederland is: wil je een cadeautje, een huishoudelijk artikel of gewoon iets geks, dan loop je even bij de Blokker of het Kruitvat binnen. Hier in Andalusië gaan we naar de Chinees. Spanjaarden houden niet zo erg van buitenlands eten dus innovatieve Chinezen hebben wel een enkel restaurant geopend, maar voornamelijk zitten zij hier in de non food handel.

In ieder dorp of stad vind je op de vreemdste plekken wel een klein winkeltje of een enorme ruimte helemaal gevuld met alles wat een mens zoal gebruiken kan.

Je vindt er van alles, kleding, schoenen, bh’s, koffers, tuinmeubilair, gereedschap, verf, lampen, serviesgoed en de mooiste kitsch die je maar wensen kunt. De winkels zijn een avontuur om door te lopen en je gaat bijna nooit naar buiten zonder dat je iets gekocht hebt. Bij ons in de buurt zitten verschillende zaken met prachtige namen zoals Bu Boo Gang, Asian import en wij zijn vanmorgen bij Bazar Dragon Feliz geweest, de gelukkige draak.

We hebben lang getwijfeld over dit fantastische schaaltje en ook nooit geweten dat Afrika zo groot was, misschien komt het door de vrolijke mannen die er naast stonden.

Natuurlijk hebben we weer wat gekocht. 10 cd’s om muziek en foto’s te branden en een aantal knip- en kleurboekjes voor de kleinkinderen die hier wel eens komen.

Wij gelukkig, straks kleinkinderen gelukkig en de Chinees gelukkig. Mocht u in Andalusië zijn en eens naar een andere Chinees zoals in Nederland willen, duik eens binnen bij De gelukkige Draak ofwel Bazar Dragon Feliz in Rute, Spanje.

Of kom bij ons vakantie vieren in www.casaconguino.com

Serenade voor Ana en Jose Antonio

Serenade voor Ana en Jose Antonio.

Tegen 23 uur zijn wij op de Plaza España. Het is vrijdagavond en vakantie in Spanje, het is gezellig druk. Bijna alle terrassen zitten vol. Al snel ontdekken we Felix en de andere koorleden. Even later ontmoeten we de zus en zwager van Jose Antonio .

We gaan op weg en volgen de auto van de zus van Jose Antonio. Wij denken dat we naar Zagra gaan maar ….we rijden het dorp weer in en stoppen even later. Het blijkt dat er eerst een serenade bij Jose Antonio gebracht gaat worden . Dat wisten wij niet en vreemd genoeg de meeste koorleden ook niet. Maar dit is Andalusië en hier gebeurt nooit iets zoals je denkt dat het zal gaan.

Iedereen doet geheimzinnig, er wordt gefluisterd en sssttt geroepen. Dat werkt hier altijd voor een halve minuut en daarna babbelt iedereen er weer lustig op los. Er komen steeds meer mensen. Even later beweegt het groepje mensen richting appartement van Jose Antonio. Felix begint op zijn gitaar te spelen en iedereen heeft inmiddels een a4 gekregen met de tekst die gezongen gaat worden.

Un, do ,trè iedereen begint te zingen. Jose Antonio verschijnt verbaasd op het balkon. Iedereen staat te zingen en te lachen. Even later is Jose Antonio beneden en wordt hem een feestpak gegeven. Iets wat studenten schijnen aan te hebben alleen is zijn cape volgeplakt met etiketten van drankmerken. Het ene liedje na het andere galmt door de straat. Jose kleedt zich intussen om , komt in volornaat naar buiten waar hij door iedereen wordt bewonderd. Even later wordt er een Granadees lied gezongen door Felix , Alberto en Jose Antonio. De provincie Granada wordt in al haar glorie en vol vuur bezongen door de drie mannen. Applaus klinkt en dan roept Alberto : Viva el novio. Iedereen roept dan daarna luidkeels : viva viva!

Vrolijk lachend gaat iedereen even later naar de auto’s en gaan we op weg naar Zagra, het is inmiddels 24.00 uur. Zagra is ongeveer een half uur rijden langs een kronkelende bergweg. Negen autos slingeren achter elkaar aan. Een vreemd maar ook een mooi plaatje al die koplampen achter elkaar zo midden in de nacht. 0.30 zijn we in Zagra. Hier weer het zelfde ritueel , iedereen lachen, Felix tokkelt al op zijn gitaar Jose Antonio heeft ook een gitaar gekregen. Iedereen volgt de gitaristen naar het huis van Ana. We lopen door smalle verlichte straatjes en even later weer : sssssttt , we zijn er bijna. Ana haar ouders wonen in een klein doodlopend straatje. Andalusischer kan het bijna niet met alle witgekalkte huizen en de gordijnen voor iedere deur. We zien een open deur waar Ana en familie zit te tafelen.

Felix geeft het teken en Jose Antonio begint zijn seranade te zingen. Even later komt Ana naar buiten. Zenuwachtig lachend staat ze in de deuropening. Het ene liedje na het andere wordt gezongen. Vuurwerk wordt afgestoken, het is prachtig. Ineens loopt iedereen naar een bestelauto en daar komen planken, schragen, koelboxen en etenswaren uit. In een mum van tijd staat er een lange tafel vol lekkers en drank. Iedereen krijgt te eten en drinken en er wordt druk gekletst over de bruiloft van morgen. ( vandaag eigenlijk). De bruid wordt ten dans gevraagd en weer klinkt uit Alberto’s mond Viva los novios. Het is een geweldige nacht en ik denk , geweldig dat wij dit zomaar mogen meemaken. Niemand geeft ons het idee dat we extranjeros (buitenlanders) zijn, nee, we horen er gewoon bij!

Jose wordt aangemoedigd om de hand van Ana te vragen. Hij knielt voor Ana en zingt een liefdeslied voor haar. Een emotioneel moment voor beiden en de mensen om ons heen. Even later dansen Jose en Ana een Sevillana, aanmoedigingen klinken er van alle kanten. De handen gaan op elkaar er wordt vurig meegeklapt tijden de dans.

Inmiddels is het 2.30 en Jose Antonio zegt, we gaan naar huis, het wordt een drukke dag en we willen nog wat slapen, de tafels worden afgeruimd,alles wordt weer in de bestelauto geplaatst en er wordt een laatste lied gezongen . Alberto roept voor de laatste keer Viva los novios en iedereen roept: Viva, Viva. Ik krijg daar altijd kippenvel van.

We gaan naar huis. Onderweg zijn we beiden stil aan het nagenieten. Om 3 uur zijn we thuis. Het is nog 28 graden. Morgen wordt het de warmste dag tot nu toe met temperaturen boven de 40 graden.

We moeten er niet aan denken hoe de bruid en bruidegom zich zullen voelen in hun bruidsjurk en deftige pak dat ze dan beslist aan zullen hebben.

Meer foto’s op http://www.facebook.com/media/set/?set=a.248034111897834.67391.140379292663317

El Camino Algarinejo

Het koor van Algarinejo, El Camino.

Sjaklien zit sinds anderhalf jaar bij het koor van Algarinejo. Het is een koor(tje) dat voornamelijk Andalusische liedjes zingt. Sevillanas en ook veel missen voor in de kerk. Regelmatig wordt het koor gevraagd om bij een bruiloft te zingen of bij een huwelijksplechtigheid.

Ik ga wel eens mee en verwonder mij over een repetitieavond. Je verwacht een dirigent die de touwtjes strak in handen heeft en bepaalt hoe en wat er gezongen wordt. Natuurlijk is er inspraak maar een koor repetitie in Algarinejo is toch wel anders dan een koorrepetitie in Nederland.

Het koor heeft ongeveer 15 leden, drie mannen,tien vrouwen en 2 tienermeisjes. De leeftijd varieert van 12 tot 58. De repetities zijn meestal op zaterdagavond om 8 uur. Het koor is nooit voltallig want iedereen komt wanneer het hem of haar uitkomt. Ook wonen sommige leden in andere delen van Spanje en komen ze alleen met feestdagen. Het is dus altijd een verrassing wie er op een repetitie komt.

Gisteren was er repetitie voor een speciale gelegenheid. Twee leden van het koor ; José Antonio en Ana gaan trouwen en daar moet iets voor gedaan worden. Er is iets speciaals ingestudeerd een nummer van John Denver dat wij kennen als Annie’s song. Felix de dirigent heeft het nummer een Spaanse tekst meegegeven en aangepast aan de situatie van koorleden Jose Antonio en Ana.

Als wij binnenkomen zijn er vijf koorleden en een peuter aanwezig. Iedereen begroet elkaar uitbundig terwijl de moeder van de peuter, Paqui onverstoorbaar doorgaat met het voordragen van een liefdesgedicht dat ze zelf heeft geschreven voor het bruidspaar. Felix de dirigent begeleidt haar hierbij op gitaar.

Angela, anderhalf jaar, peuter van Paqui wordt door de jongste koorleden verzorgd en vertroeteld intussen blijft Paqui nog vol hartstocht haar gedicht voordragen, de andere koorleden kennen het al en zitten gezellig kletsend in een hoekje. Kleine Angela vraagt eigenlijk constant aandacht van moeder Paqui, het gedicht wordt dan even onderbroken en Felix tokkelt improviserend op zijn gitaar door. Als het gedicht, de combinatie van voordragen en gitaarmuziek is goedgekeurd wordt er voorgesteld om te beginnen met het John Denver-nummer.

Iedereen kent de tekst uit het hoofd behalve Sjaklien. Dat is ook moeilijk als je het Spaans nog niet voldoende beheerst. Mij lijkt dat het nummer goed gezongen wordt maar Felix is niet tevreden. Het lied moet over er moet wat meer ritme in. Tijdens het zingen schuift moeder Paqui al zingend baby Angela op een stoel door het kleine zaaltje, het is er bloedheet, buiten is het bijna 40 graden en er is geen airco behalve een ventilator.

Niemand stoort zich aan de aanwezigheid van de peuter. Er worden gekke gezichten naar Angela getrokken, naar haar gelachen tijdens het zingen en vertroeld. Even later komen Alberto en Mari Carmen, twee andere koorleden binnen, een half uur te laat. Vrolijk wordt hola en que tal geroepen , Alberto die een feestganger is maakt gelijk een grap over de kleine Angela. De sfeer zit er goed in. Sjaklien kijkt soms een beetje verdwaasd rond en lacht dan veelbetekenend naar mij, ik versta misschien 10 woorden van het Andalusisch zij gelukkig meer. Iedereen heeft ontzettende lol aan het zingen, behalve de kleine Angela. Die wil aandacht. Koorleden toveren tijdens het zingen kleine muziekinstrumenten tevoorschijn en de kleine Angela mag mee musiceren. Als er tussen het zingen door even een minuut overleg is tussen de koorleden en de dirigent grijpen beide tieners onmiddellijk hun mobiele telefoons en laten elkaar foto’s zien en nieuwe ringtones horen. Het valt niet eens op tussen de kakofonie van geluiden.

Een nieuw liedje wordt geoefend. Iets uit een Spaanse mis voor de huwelijks plechtigheid. Alberto houdt van missen en gaat er serieus voor staan. Hij zingt het kerklied uit volle borst. Ik heb hem al eens op een repetitie zien zingen samen met José Antonio, zo emotioneel dat de tranen beide mannen over de wangen biggelden. Daarna vertelden ze elkaar hoe mooi het lied was en keken elkaar lachend aan. In kerksferen wordt doorgegaan met het Halleluja, het gaat goed en er worden complimenten gemaakt en lachend rondgekeken, een kwinkslag gemaakt, de baby Angela aangehaald en ik krijg een vette knipoog.

Het lied moet weer over. Niet iedereen is het daarmee eens maar na wat gediscuseer krijgt Felix de dirigent zijn zin. Zo gaat het een uurtje lang door, Angela wordt steeds vervelender, Alberto gebruikt op een gegeven moment een microfoonstandaard als microfoon en imiteert een rockzanger, de tieners vinden het welletjes en verdwijnen ongemerkt naar buiten, spelend met hun mobieltjes.

Even later wordt er druk overlegd welke kleur bloem er in het haar moet en welke kleur schoenen er gedragen gaat worden tijdens de huwelijksplechtigheid. Iedereen vindt dat er genoeg gerepeteerd is. Er wordt afgesproken dat we elkaar over een half uur om 23 uur op de plaza España zullen zien om samen te vertrekken naar Zagra waar Ana woont. Hier zal dan een in het geheim afgesproken serenade worden gezongen bij het huis van Ana.

Iedereen vertrekt , wij drinken een biertje op het pleintje tegenover het repetitie lokaaltje en praten lachend bij over deze, voor ons Nederlanders wonderbaarlijke repetitie avond. Helaas ben ik vergeten foto’s te maken zodat de foto’s bij dit blog van een andere repetitie zijn.

Mocht je bij ons logeren, je kunt zo mee naar de repetitie, het motto is; hoe meer zielen hoe meer vreugd en ook al versta je geen woord, je bent welkom.

Antonio, Sjaklien en Paco, het is een rode das en een rode bloem geworden.

het volgende blog gaat over de serenade die het koor brengt en is heel Andalusisch.

Alhambra in verval

Alhambra in verval

Ons huis en vakantiehuis casa con guiño liggen aan een doodlopend weggetje dat ongeveer 2 km lang is. Hierdoor hebben wij gegarandeerde rust om het huis. Het enige verkeer dat voorbij komt is van de drie langs de weg liggende boerderijtjes waarvan de eigenaars dagelijks hun moestuin onderhouden en hun beesten voeren. Op het eind van het weggetje staat een oude ruïne die alleen nog wordt gebruikt voor opslag van materiaal en er is een klein moestuintje. Oude ruïnes zie je overal in Andalusië, als nuchtere Nederlander denk je soms waarom worden ze niet afgebroken en opgeruimd, maar dit heeft een reden. Het landschap in Andalusië is beschermd, er mag niet zomaar gebouwd worden. Niet dat iedere Andalusiër zich daar iets van aantrekt, maar in principe is het verboden. Nu blijven al die oude ruïnes staan, omdat deze toch de kans bieden om te bouwen. Op de plek waar een ruïne staat, mag deze namelijk worden afgebroken en er mag een nieuw huis op deze plek gebouwd worden.

Vorige week ben ik met mijn camera het weggetje afgelopen en heb de ruïne eens wat beter bekeken en het was een verrassende tocht die onverwachts mooie foto’s opleverde.

De ruïne heeft een prachtig uitzicht over de vallei en is omgeven door olijfbomen. Er staat nog een oude watertank en als je dan eenmaal aan het ontdekken bent kom je van alles tegen.

Ik ontdekte een oude waterbak die tegenwoordig gebruikt schijnt te worden als opslag voor Alhambra bierkratjes. Dan kun je via een klein plaatsje en door een paar altijd uitnodigend openstaande deuren de voormalige woonkamer van het huis binnenkomen. Tot mijn grote verbazing zou hier door de oorspronkelijke bewoner zo een kunstinstallatie zijn neergezet.

De titel zou kunnen zijn: ‘Monument voor een schop’. Dit leverde betoverende foto’s op. Sommige mensen zien alleen de rotzooi, maar ik vond het wonderschoon daar in die kamer. Die oude schop op het plastic tafelkleed en de oude tafel.

Ik heb niets aangeraakt, alleen met mijn camera alles vastgelegd. De stoel bijna in de hoek van de kamer heeft een geweldig leven achter zich en laat zich zonder schroom digitaal vastleggen. Dan na een tijdje denk je nu heb ik alles gezien. Je kijkt nog eens rond en ziet een lamp vlak boven de tafel aan het plafond hangen. Een zwaluw heeft hier een prachtig nest gebouwd en de gloeilamp tot onderdeel van haar woonhuis gemaakt. Ooit zo een mooie natuurlijke lamp gezien?

Nagenietend van al dit onverwachte moois ben ik weer naar ons huis gelopen. Prachtige foto’s gemaakt op een plekje vlakbij ons huis, wie had dat gedacht!

wilt u een weekje vakantie in casa con guiño ? ( het huis met de knipoog)

www.casaconguino.com

casa con guiño eind januari tussen de bloeiende amandelbomen.

Poniente Granadino Andalusië Spanje

Poniente Granadino, Algarinejo

De Poniente Granadino is een oud gebied dat reeds in de pre historie werd bewoonden een rijke historische geschiedenis kent. De Poniente Granadino grenst aan de provincie grenzen van Granada, Malaga en Cordoba met een landschap dat wisselt van vruchtbare valleien met veel groente teelt, onder anderen asperges, tot woeste berglandschappen met ongerepte natuur.

Het gebied is bekend om zijn functie van het laatste grensgebied uit de Moorse tijd genaamd ‘El Andaluz’ . Veel monumenten en ruines van kastelen en uitzichttorens uit het verre verleden zijn hier terug te vinden. Traditionele gebruiken en ambachten worden nog steeds met veel passie uitgevoerd. De viering van Semana Santa (Pasen) in bijvoorbeeld het stadje Loja is in heel Andalusië bekend. In de Poniente Granadino zult u weinig buitenlandse toeristen tegen komen, wel wordt het meer en meer ontdekt door de Spanjaarden zelf.

In dit weblog volgt de komende weken een impressie van de meest indrukwekkende stadjes en natuurgebieden in de Poniente Granadino namelijk Algarinejo, Alhama de Granada, Loja, Moclín en Montefrio.

Algarinejo ligt op de grens van de Poniente Granadino en grenst westelijk aan de provincie Cordoba en het natuurgebied La Subbética en is een typisch slaperig Andalusisch stadje met ongeveer 5300 inwoners. De gehuchten Fuentes de Cesna en La Viña behoren ook tot de gemeente. Het stadje ligt in een bergdal en u kunt vanaf de toegangsweg van Loja naar Algarinejo een indrukwekkend panorama over Algarinejo en omgeving bezien. Het landschap bestaat uit ruige bergen met mediterrane bossen en veel olijfgaarden. De omgeving nodigt uit om stevige en avontuurlijke wandelingen te maken en Algarinejo heeft een 10tal wandelingen uitgezet door de directe omgeving en deze zijn zeker de moeite waard. Tijdens deze wandelingen kunt u kennis maken met een rijke flora en fauna en veel wandelingen volgen kleine riviertjes en u ontdekt naast grote en kleine watervallen , een romantische tuin en een prachtige oude olijfmolen en een oud mijnwerkersdorp uit het begin van de 20^e eeuw. De wandelingen variëren in tijdsduur van 1 tot 4 uur.

Midden in Algarinejo staat een grote kerk met indrukwekkend koepeldak uit het eind van de 18^e eeuw. De Santa Maria la Mayor, werd gebouwd door de beroemde Spaanse architect Ventura Rodriguez in opdracht van de destijds over Algarinejo heersende markies Don Francisco de Paula Fernandez de Cordová waarvan het verhaal verteld dat deze tijdens een ernstige ziekte aan God beloofde dat wanneer hij weer beter werd, Algarinejo een grote kerk van hem zou krijgen.

Het Oficina de Turismo heeft een leuke wandeling uitgezet waarin u aan de hand van verschillende tijdsperioden een overzicht van de geschiedenis van dit dorp krijgt. Begin 2011 krijgt Algarinejo in een prachtig pand, waarin oude en nieuwe architectuur op een geweldige manier zijn samengevoegd, een historisch museum. Het pand bevat twee oude grotten, een gedeelte van de oude stadsmuur en uitkijktoren en een museum waarin de historie op moderne wijze virtueel wordt gepresenteerd.

Boven op de berg aan de rand van het dorp bij het zwembad vindt u een barokke kapel uit de 19^e eeuw, de Hermitage de Santo Christo met een kleine tuin en een prachtig uitzicht over het dorp.

10 km van het dorp verwijderd ligt het gehucht Fuentes de Cesna dat na twee keer te zijn vernietigd door aardverschuivingen een paar honderd meter verder opnieuw is opgebouwd. Op de oude plek van het dorp kunt u een interessante wandeling maken met uitzicht op het sprookjesachtige stuwmeer Embalce de Iznájar en langs de vele ruïnes en een indruk krijgen van het enorme natuurgeweld dat hier begin 60 jaren heeft plaatsgevonden.

Toeristische tip: bezoek op 15 mei van ieder jaar Algarinejo en maak het feest van San Isidro mee. Een optocht van versierde karren en wagens waaraan bijna het hele dorp deelneemt in flamenco kleding en met als afsluiting een grote picknick bij de Jardin Romantico.

Twee culinaire tips: Algarinejo maakt een spraakmakende olijfolie die al vele prijzen in de wacht heeft gesleept en het predicaat Denominacíon de Origen mag dragen. Verkrijgbaar bij het Oficina de Turismo en de plaatselijke olijfoliefabriek Aceites Algarinejo.

Voor mensen die van lekker en experimenteel eten houden is een bezoek /lunch bij het plaatselijke bar/ restaurant Piolas een aanrader. Het menu de degustacíon zal u Algarinejo niet snel doen vergeten.

Overnachtings adressen rondom Algarinejo

Casa con guiño (vakantiehuis) www.casaconguino.com

Molino ’Los Justos’ www.molinolosjustos.com

Cortijo El Morron www.cortijoelmorron

Casa rurales dehesa de las Casas www.dehesadelascasas.com

Cortijo Pesquera www.cortijopesquera.com