hartje Andalusie

Moorse wachttorens bij Priego de Córdoba

2011-12-25T05:02:00.000-08:00

Alweer een aantal weken geleden hebben we een lange wandeling van 15 km gemaakt langs de van oorsprong Moorse wachttorens in de buurt van Priego de Córdoba. De tocht werd georganiseerd door Subbética Natural en was voortreffelijk geregeld. Er waren ongeveer twintig deelnemers, allemaal Spanjaarden. Wij waren de enige buitenlanders, maar we werden vanaf het begin als familie behandeld en bestookt met allerlei vragen: waar we woonden en waarom we zonder onze familie zomaar in Andalusië waren gaan wonen. Dat je zonder familie verhuist naar een ander land , daar kunnen de meeste Spanjaarden niet aan wennen. Voor Spanjaarden is de familie het belangrijkste wat telt.

De wandeling begon met een zwaarbewolkte lucht in Fuente de Alhama waar we vanaf de weg al de eerste wachttoren hoog boven ons zagen staan. Ik dacht in het begin nog, deze wandeling kan ik ook wel met de gasten van casa con guiño maken, maar al snel verdwenen we tussen de olijfbomen en kreeg ik het gevoel mee te lopen in een wandeling over het wad, alleen het zand en water was in dit geval veranderd in bergen en olijfbomen. We waren blij met onze gidsen. Twee erg vriendelijke Andalusiërs. Gids Antonio raapte duizendpoten, slakken, sprinkhanen en allerlei onbekends op. Hij rook aan alles en vertelde over dit alles in geuren en kleuren.

De eerste toren die we bezochten stamt waarschijnlijk uit de Christentijd na de Moren. Dit omdat de toren vierkant is. De Moren bouwden doorgaans ronde torens. De torens staan allemaal in een bepaalde lijn en afstand met elkaar in verbinding, en via spiegels en rooksignalen werd de komst van vijanden doorgegeven aan de dorpen en uiteindelijk aan het Alhambra in Granada. Een erg ingenieus communicatiesysteem.

De torens staan op een hoog punt, in de huidige tijd zijn ze meestal omringd door olijfbomen, vroeger door bossen, en zijn moeilijk vanaf de weg te bereiken. We waren dus erg blij met onze gids Antonio die ons feilloos door olijfgaarden, rivierbeddingen, bergkloven en prachtige natuur leidde.

De eerste toren bezochten we nog met een somber wolkendek boven ons, maar onderweg naar de volgende toren brak de zon langzaam de lucht open en werden we verwend met oplopende temperaturen. Uiteindelijk eindigde deze novemberdag met 25 graden!

De torens zijn niet in een erg goede conditie en we hebben het gevoel dat er ook niet veel aan onderhoud wordt gedaan. En de dorpsjeugd? Die heeft ook hier haar hedendaagse muurschilderingen achtergelaten.

Iedereen was inmiddels een beetje aan elkaar gewend en er werden praatjes met elkaar gemaakt. Het leuke van een dergelijke wandeling is, dat er altijd wel mensen zijn die van alles weten wat er groeit, bloeit en rondkruipt in de natuur. Wij hadden het geluk Mari Carmen te ontmoetten die ons van alles liet proeven en ruiken.

Zo hebben we heerlijke zoete granaatappels gegeten, gekauwd op een plant met anijssmaak en werden de eetbare paddenstoelen, slakken en wilde asperges aangewezen. We hadden zo onderweg een verse maaltijd kunnen verzamelen.

Na de derde toren volgde een picknick op zijn Spaans. Veel vleeswaren, olijven en chips die er allemaal goed in gingen na een wandeling van ruim vier uur. Hierna werd de terugweg ingezet. Wandelend langs een pijnboombos en weer door de olijfgaarden stonden we tamelijk onverwachts voor een tamelijk kleine wachttoren. De lucht was inmiddels bijna blauw met kleine wolkjes. Het leek net of de toren kleine rookwolkjes produceerde om onze komst aan te kondigen.

Bij deze kleine toren heb ik opnieuw mooie foto’s kunnen nemen. We vervolgden daarna onze tocht, weer terug richting Fuente de Alhama. Tegen drie uur doemde er weer een toren op en we hoopten stiekem dat de klim naar deze toren ons bespaard zou blijven. Het bleek de eerste toren te zijn die we bezocht hadden en even later wandelden we het dorp in. Bijkomend op het terras van een restaurantje met een heerlijk koud biertje werd Sjaklien verrast met een cadeautje. Ze kreeg zomaar de mooie houten wandelstok van Juan, één van de medewandelaars.

In het restaurant kon ieder die dit wilde een traditionele Andalusische maaltijd nuttigen. Bijna iedereen heeft hieraan deelgenomen en we weten inmiddels wat migas is (roergebakken broodkruimels en knoflook in water en olijfolie), we hebben de huisgemaakte morcilla (bloedworst), chorizo en gekookt varkens- en kippenvlees geproefd samen met patatas a lo pobre, wat vrij vertaald aardappels voor de armen betekent. Het gerecht is er in vele varianten. Wij kregen het opgediend in grote schalen met daarin aardappelschijven in laagjes om en om met spiegelei. Het geheel werd afgesloten met fruit en een lekker huisgemaakt drankje: Rosoli. Koffie met anijs, kruiden (onder andere ‘Luisa’), kaneel en suiker.

Na de maaltijd werden er handen geschud, gekust en Facebookadressen uitgewisseld. Daarna ging iedereen als vrienden uit elkaar. Het was inmiddels 18.00 uur.

We hebben een fantastische dag beleefd en zijn weer een prachtige ervaring en veel kennis over Andalusië rijker.

Meer foto’s op www.facebook/katuin.com

Chinezen in Andalusië

2011-10-15T08:59:00.000-07:00

De Chinees in Andalusië

Een bekend gegeven in Nederland is: wil je een cadeautje, een huishoudelijk artikel of gewoon iets geks, dan loop je even bij de Blokker of het Kruitvat binnen. Hier in Andalusië gaan we naar de Chinees. Spanjaarden houden niet zo erg van buitenlands eten dus innovatieve Chinezen hebben wel een enkel restaurant geopend, maar voornamelijk zitten zij hier in de non food handel.

In ieder dorp of stad vind je op de vreemdste plekken wel een klein winkeltje of een enorme ruimte helemaal gevuld met alles wat een mens zoal gebruiken kan.

Je vindt er van alles, kleding, schoenen, bh’s, koffers, tuinmeubilair, gereedschap, verf, lampen, serviesgoed en de mooiste kitsch die je maar wensen kunt. De winkels zijn een avontuur om door te lopen en je gaat bijna nooit naar buiten zonder dat je iets gekocht hebt. Bij ons in de buurt zitten verschillende zaken met prachtige namen zoals Bu Boo Gang, Asian import en wij zijn vanmorgen bij Bazar Dragon Feliz geweest, de gelukkige draak.

We hebben lang getwijfeld over dit fantastische schaaltje en ook nooit geweten dat Afrika zo groot was, misschien komt het door de vrolijke mannen die er naast stonden.

Natuurlijk hebben we weer wat gekocht. 10 cd’s om muziek en foto’s te branden en een aantal knip- en kleurboekjes voor de kleinkinderen die hier wel eens komen.

Wij gelukkig, straks kleinkinderen gelukkig en de Chinees gelukkig. Mocht u in Andalusië zijn en eens naar een andere Chinees zoals in Nederland willen, duik eens binnen bij De gelukkige Draak ofwel Bazar Dragon Feliz in Rute, Spanje.

Of kom bij ons vakantie vieren in www.casaconguino.com

Serenade voor Ana en Jose Antonio

2011-08-24T08:03:00.000-07:00

Serenade voor Ana en Jose Antonio.

Tegen 23 uur zijn wij op de Plaza España. Het is vrijdagavond en vakantie in Spanje, het is gezellig druk. Bijna alle terrassen zitten vol. Al snel ontdekken we Felix en de andere koorleden. Even later ontmoeten we de zus en zwager van Jose Antonio .

We gaan op weg en volgen de auto van de zus van Jose Antonio. Wij denken dat we naar Zagra gaan maar ….we rijden het dorp weer in en stoppen even later. Het blijkt dat er eerst een serenade bij Jose Antonio gebracht gaat worden . Dat wisten wij niet en vreemd genoeg de meeste koorleden ook niet. Maar dit is Andalusië en hier gebeurt nooit iets zoals je denkt dat het zal gaan.

Iedereen doet geheimzinnig, er wordt gefluisterd en sssttt geroepen. Dat werkt hier altijd voor een halve minuut en daarna babbelt iedereen er weer lustig op los. Er komen steeds meer mensen. Even later beweegt het groepje mensen richting appartement van Jose Antonio. Felix begint op zijn gitaar te spelen en iedereen heeft inmiddels een a4 gekregen met de tekst die gezongen gaat worden.

Un, do ,trè iedereen begint te zingen. Jose Antonio verschijnt verbaasd op het balkon. Iedereen staat te zingen en te lachen. Even later is Jose Antonio beneden en wordt hem een feestpak gegeven. Iets wat studenten schijnen aan te hebben alleen is zijn cape volgeplakt met etiketten van drankmerken. Het ene liedje na het andere galmt door de straat. Jose kleedt zich intussen om , komt in volornaat naar buiten waar hij door iedereen wordt bewonderd. Even later wordt er een Granadees lied gezongen door Felix , Alberto en Jose Antonio. De provincie Granada wordt in al haar glorie en vol vuur bezongen door de drie mannen. Applaus klinkt en dan roept Alberto : Viva el novio. Iedereen roept dan daarna luidkeels : viva viva!

Vrolijk lachend gaat iedereen even later naar de auto’s en gaan we op weg naar Zagra, het is inmiddels 24.00 uur. Zagra is ongeveer een half uur rijden langs een kronkelende bergweg. Negen autos slingeren achter elkaar aan. Een vreemd maar ook een mooi plaatje al die koplampen achter elkaar zo midden in de nacht. 0.30 zijn we in Zagra. Hier weer het zelfde ritueel , iedereen lachen, Felix tokkelt al op zijn gitaar Jose Antonio heeft ook een gitaar gekregen. Iedereen volgt de gitaristen naar het huis van Ana. We lopen door smalle verlichte straatjes en even later weer : sssssttt , we zijn er bijna. Ana haar ouders wonen in een klein doodlopend straatje. Andalusischer kan het bijna niet met alle witgekalkte huizen en de gordijnen voor iedere deur. We zien een open deur waar Ana en familie zit te tafelen.

Felix geeft het teken en Jose Antonio begint zijn seranade te zingen. Even later komt Ana naar buiten. Zenuwachtig lachend staat ze in de deuropening. Het ene liedje na het andere wordt gezongen. Vuurwerk wordt afgestoken, het is prachtig. Ineens loopt iedereen naar een bestelauto en daar komen planken, schragen, koelboxen en etenswaren uit. In een mum van tijd staat er een lange tafel vol lekkers en drank. Iedereen krijgt te eten en drinken en er wordt druk gekletst over de bruiloft van morgen. ( vandaag eigenlijk). De bruid wordt ten dans gevraagd en weer klinkt uit Alberto’s mond Viva los novios. Het is een geweldige nacht en ik denk , geweldig dat wij dit zomaar mogen meemaken. Niemand geeft ons het idee dat we extranjeros (buitenlanders) zijn, nee, we horen er gewoon bij!

Jose wordt aangemoedigd om de hand van Ana te vragen. Hij knielt voor Ana en zingt een liefdeslied voor haar. Een emotioneel moment voor beiden en de mensen om ons heen. Even later dansen Jose en Ana een Sevillana, aanmoedigingen klinken er van alle kanten. De handen gaan op elkaar er wordt vurig meegeklapt tijden de dans.

Inmiddels is het 2.30 en Jose Antonio zegt, we gaan naar huis, het wordt een drukke dag en we willen nog wat slapen, de tafels worden afgeruimd,alles wordt weer in de bestelauto geplaatst en er wordt een laatste lied gezongen . Alberto roept voor de laatste keer Viva los novios en iedereen roept: Viva, Viva. Ik krijg daar altijd kippenvel van.

We gaan naar huis. Onderweg zijn we beiden stil aan het nagenieten. Om 3 uur zijn we thuis. Het is nog 28 graden. Morgen wordt het de warmste dag tot nu toe met temperaturen boven de 40 graden.

We moeten er niet aan denken hoe de bruid en bruidegom zich zullen voelen in hun bruidsjurk en deftige pak dat ze dan beslist aan zullen hebben.

Meer foto’s op http://www.facebook.com/media/set/?set=a.248034111897834.67391.140379292663317

El Camino Algarinejo

2011-08-21T08:42:00.000-07:00

Het koor van Algarinejo, El Camino.

Sjaklien zit sinds anderhalf jaar bij het koor van Algarinejo. Het is een koor(tje) dat voornamelijk Andalusische liedjes zingt. Sevillanas en ook veel missen voor in de kerk. Regelmatig wordt het koor gevraagd om bij een bruiloft te zingen of bij een huwelijksplechtigheid.

Ik ga wel eens mee en verwonder mij over een repetitieavond. Je verwacht een dirigent die de touwtjes strak in handen heeft en bepaalt hoe en wat er gezongen wordt. Natuurlijk is er inspraak maar een koor repetitie in Algarinejo is toch wel anders dan een koorrepetitie in Nederland.

Het koor heeft ongeveer 15 leden, drie mannen,tien vrouwen en 2 tienermeisjes. De leeftijd varieert van 12 tot 58. De repetities zijn meestal op zaterdagavond om 8 uur. Het koor is nooit voltallig want iedereen komt wanneer het hem of haar uitkomt. Ook wonen sommige leden in andere delen van Spanje en komen ze alleen met feestdagen. Het is dus altijd een verrassing wie er op een repetitie komt.

Gisteren was er repetitie voor een speciale gelegenheid. Twee leden van het koor ; José Antonio en Ana gaan trouwen en daar moet iets voor gedaan worden. Er is iets speciaals ingestudeerd een nummer van John Denver dat wij kennen als Annie’s song. Felix de dirigent heeft het nummer een Spaanse tekst meegegeven en aangepast aan de situatie van koorleden Jose Antonio en Ana.

Als wij binnenkomen zijn er vijf koorleden en een peuter aanwezig. Iedereen begroet elkaar uitbundig terwijl de moeder van de peuter, Paqui onverstoorbaar doorgaat met het voordragen van een liefdesgedicht dat ze zelf heeft geschreven voor het bruidspaar. Felix de dirigent begeleidt haar hierbij op gitaar.

Angela, anderhalf jaar, peuter van Paqui wordt door de jongste koorleden verzorgd en vertroeteld intussen blijft Paqui nog vol hartstocht haar gedicht voordragen, de andere koorleden kennen het al en zitten gezellig kletsend in een hoekje. Kleine Angela vraagt eigenlijk constant aandacht van moeder Paqui, het gedicht wordt dan even onderbroken en Felix tokkelt improviserend op zijn gitaar door. Als het gedicht, de combinatie van voordragen en gitaarmuziek is goedgekeurd wordt er voorgesteld om te beginnen met het John Denver-nummer.

Iedereen kent de tekst uit het hoofd behalve Sjaklien. Dat is ook moeilijk als je het Spaans nog niet voldoende beheerst. Mij lijkt dat het nummer goed gezongen wordt maar Felix is niet tevreden. Het lied moet over er moet wat meer ritme in. Tijdens het zingen schuift moeder Paqui al zingend baby Angela op een stoel door het kleine zaaltje, het is er bloedheet, buiten is het bijna 40 graden en er is geen airco behalve een ventilator.

Niemand stoort zich aan de aanwezigheid van de peuter. Er worden gekke gezichten naar Angela getrokken, naar haar gelachen tijdens het zingen en vertroeld. Even later komen Alberto en Mari Carmen, twee andere koorleden binnen, een half uur te laat. Vrolijk wordt hola en que tal geroepen , Alberto die een feestganger is maakt gelijk een grap over de kleine Angela. De sfeer zit er goed in. Sjaklien kijkt soms een beetje verdwaasd rond en lacht dan veelbetekenend naar mij, ik versta misschien 10 woorden van het Andalusisch zij gelukkig meer. Iedereen heeft ontzettende lol aan het zingen, behalve de kleine Angela. Die wil aandacht. Koorleden toveren tijdens het zingen kleine muziekinstrumenten tevoorschijn en de kleine Angela mag mee musiceren. Als er tussen het zingen door even een minuut overleg is tussen de koorleden en de dirigent grijpen beide tieners onmiddellijk hun mobiele telefoons en laten elkaar foto’s zien en nieuwe ringtones horen. Het valt niet eens op tussen de kakofonie van geluiden.

Een nieuw liedje wordt geoefend. Iets uit een Spaanse mis voor de huwelijks plechtigheid. Alberto houdt van missen en gaat er serieus voor staan. Hij zingt het kerklied uit volle borst. Ik heb hem al eens op een repetitie zien zingen samen met José Antonio, zo emotioneel dat de tranen beide mannen over de wangen biggelden. Daarna vertelden ze elkaar hoe mooi het lied was en keken elkaar lachend aan. In kerksferen wordt doorgegaan met het Halleluja, het gaat goed en er worden complimenten gemaakt en lachend rondgekeken, een kwinkslag gemaakt, de baby Angela aangehaald en ik krijg een vette knipoog.

Het lied moet weer over. Niet iedereen is het daarmee eens maar na wat gediscuseer krijgt Felix de dirigent zijn zin. Zo gaat het een uurtje lang door, Angela wordt steeds vervelender, Alberto gebruikt op een gegeven moment een microfoonstandaard als microfoon en imiteert een rockzanger, de tieners vinden het welletjes en verdwijnen ongemerkt naar buiten, spelend met hun mobieltjes.

Even later wordt er druk overlegd welke kleur bloem er in het haar moet en welke kleur schoenen er gedragen gaat worden tijdens de huwelijksplechtigheid. Iedereen vindt dat er genoeg gerepeteerd is. Er wordt afgesproken dat we elkaar over een half uur om 23 uur op de plaza España zullen zien om samen te vertrekken naar Zagra waar Ana woont. Hier zal dan een in het geheim afgesproken serenade worden gezongen bij het huis van Ana.

Iedereen vertrekt , wij drinken een biertje op het pleintje tegenover het repetitie lokaaltje en praten lachend bij over deze, voor ons Nederlanders wonderbaarlijke repetitie avond. Helaas ben ik vergeten foto’s te maken zodat de foto’s bij dit blog van een andere repetitie zijn.

Mocht je bij ons logeren, je kunt zo mee naar de repetitie, het motto is; hoe meer zielen hoe meer vreugd en ook al versta je geen woord, je bent welkom.

Antonio, Sjaklien en Paco, het is een rode das en een rode bloem geworden.

het volgende blog gaat over de serenade die het koor brengt en is heel Andalusisch.

2011-05-11T05:57:00.001-07:00

Alhambra in verval

2011-01-23T07:59:00.000-08:00

Alhambra in verval

Ons huis en vakantiehuis casa con guiño liggen aan een doodlopend weggetje dat ongeveer 2 km lang is. Hierdoor hebben wij gegarandeerde rust om het huis. Het enige verkeer dat voorbij komt is van de drie langs de weg liggende boerderijtjes waarvan de eigenaars dagelijks hun moestuin onderhouden en hun beesten voeren. Op het eind van het weggetje staat een oude ruïne die alleen nog wordt gebruikt voor opslag van materiaal en er is een klein moestuintje. Oude ruïnes zie je overal in Andalusië, als nuchtere Nederlander denk je soms waarom worden ze niet afgebroken en opgeruimd, maar dit heeft een reden. Het landschap in Andalusië is beschermd, er mag niet zomaar gebouwd worden. Niet dat iedere Andalusiër zich daar iets van aantrekt, maar in principe is het verboden. Nu blijven al die oude ruïnes staan, omdat deze toch de kans bieden om te bouwen. Op de plek waar een ruïne staat, mag deze namelijk worden afgebroken en er mag een nieuw huis op deze plek gebouwd worden.

Vorige week ben ik met mijn camera het weggetje afgelopen en heb de ruïne eens wat beter bekeken en het was een verrassende tocht die onverwachts mooie foto’s opleverde.

De ruïne heeft een prachtig uitzicht over de vallei en is omgeven door olijfbomen. Er staat nog een oude watertank en als je dan eenmaal aan het ontdekken bent kom je van alles tegen.

Ik ontdekte een oude waterbak die tegenwoordig gebruikt schijnt te worden als opslag voor Alhambra bierkratjes. Dan kun je via een klein plaatsje en door een paar altijd uitnodigend openstaande deuren de voormalige woonkamer van het huis binnenkomen. Tot mijn grote verbazing zou hier door de oorspronkelijke bewoner zo een kunstinstallatie zijn neergezet.

De titel zou kunnen zijn: ‘Monument voor een schop’. Dit leverde betoverende foto’s op. Sommige mensen zien alleen de rotzooi, maar ik vond het wonderschoon daar in die kamer. Die oude schop op het plastic tafelkleed en de oude tafel.

Ik heb niets aangeraakt, alleen met mijn camera alles vastgelegd. De stoel bijna in de hoek van de kamer heeft een geweldig leven achter zich en laat zich zonder schroom digitaal vastleggen. Dan na een tijdje denk je nu heb ik alles gezien. Je kijkt nog eens rond en ziet een lamp vlak boven de tafel aan het plafond hangen. Een zwaluw heeft hier een prachtig nest gebouwd en de gloeilamp tot onderdeel van haar woonhuis gemaakt. Ooit zo een mooie natuurlijke lamp gezien?

Nagenietend van al dit onverwachte moois ben ik weer naar ons huis gelopen. Prachtige foto’s gemaakt op een plekje vlakbij ons huis, wie had dat gedacht!

wilt u een weekje vakantie in casa con guiño ? ( het huis met de knipoog)

www.casaconguino.com

casa con guiño eind januari tussen de bloeiende amandelbomen.

Poniente Granadino Andalusië Spanje

2010-12-22T07:27:00.000-08:00

Poniente Granadino, Algarinejo

De Poniente Granadino is een oud gebied dat reeds in de pre historie werd bewoonden een rijke historische geschiedenis kent. De Poniente Granadino grenst aan de provincie grenzen van Granada, Malaga en Cordoba met een landschap dat wisselt van vruchtbare valleien met veel groente teelt, onder anderen asperges, tot woeste berglandschappen met ongerepte natuur.

Het gebied is bekend om zijn functie van het laatste grensgebied uit de Moorse tijd genaamd ‘El Andaluz’ . Veel monumenten en ruines van kastelen en uitzichttorens uit het verre verleden zijn hier terug te vinden. Traditionele gebruiken en ambachten worden nog steeds met veel passie uitgevoerd. De viering van Semana Santa (Pasen) in bijvoorbeeld het stadje Loja is in heel Andalusië bekend. In de Poniente Granadino zult u weinig buitenlandse toeristen tegen komen, wel wordt het meer en meer ontdekt door de Spanjaarden zelf.

In dit weblog volgt de komende weken een impressie van de meest indrukwekkende stadjes en natuurgebieden in de Poniente Granadino namelijk Algarinejo, Alhama de Granada, Loja, Moclín en Montefrio.

Algarinejo ligt op de grens van de Poniente Granadino en grenst westelijk aan de provincie Cordoba en het natuurgebied La Subbética en is een typisch slaperig Andalusisch stadje met ongeveer 5300 inwoners. De gehuchten Fuentes de Cesna en La Viña behoren ook tot de gemeente. Het stadje ligt in een bergdal en u kunt vanaf de toegangsweg van Loja naar Algarinejo een indrukwekkend panorama over Algarinejo en omgeving bezien. Het landschap bestaat uit ruige bergen met mediterrane bossen en veel olijfgaarden. De omgeving nodigt uit om stevige en avontuurlijke wandelingen te maken en Algarinejo heeft een 10tal wandelingen uitgezet door de directe omgeving en deze zijn zeker de moeite waard. Tijdens deze wandelingen kunt u kennis maken met een rijke flora en fauna en veel wandelingen volgen kleine riviertjes en u ontdekt naast grote en kleine watervallen , een romantische tuin en een prachtige oude olijfmolen en een oud mijnwerkersdorp uit het begin van de 20^e eeuw. De wandelingen variëren in tijdsduur van 1 tot 4 uur.

Midden in Algarinejo staat een grote kerk met indrukwekkend koepeldak uit het eind van de 18^e eeuw. De Santa Maria la Mayor, werd gebouwd door de beroemde Spaanse architect Ventura Rodriguez in opdracht van de destijds over Algarinejo heersende markies Don Francisco de Paula Fernandez de Cordová waarvan het verhaal verteld dat deze tijdens een ernstige ziekte aan God beloofde dat wanneer hij weer beter werd, Algarinejo een grote kerk van hem zou krijgen.

Het Oficina de Turismo heeft een leuke wandeling uitgezet waarin u aan de hand van verschillende tijdsperioden een overzicht van de geschiedenis van dit dorp krijgt. Begin 2011 krijgt Algarinejo in een prachtig pand, waarin oude en nieuwe architectuur op een geweldige manier zijn samengevoegd, een historisch museum. Het pand bevat twee oude grotten, een gedeelte van de oude stadsmuur en uitkijktoren en een museum waarin de historie op moderne wijze virtueel wordt gepresenteerd.

Boven op de berg aan de rand van het dorp bij het zwembad vindt u een barokke kapel uit de 19^e eeuw, de Hermitage de Santo Christo met een kleine tuin en een prachtig uitzicht over het dorp.

10 km van het dorp verwijderd ligt het gehucht Fuentes de Cesna dat na twee keer te zijn vernietigd door aardverschuivingen een paar honderd meter verder opnieuw is opgebouwd. Op de oude plek van het dorp kunt u een interessante wandeling maken met uitzicht op het sprookjesachtige stuwmeer Embalce de Iznájar en langs de vele ruïnes en een indruk krijgen van het enorme natuurgeweld dat hier begin 60 jaren heeft plaatsgevonden.

Toeristische tip: bezoek op 15 mei van ieder jaar Algarinejo en maak het feest van San Isidro mee. Een optocht van versierde karren en wagens waaraan bijna het hele dorp deelneemt in flamenco kleding en met als afsluiting een grote picknick bij de Jardin Romantico.

Twee culinaire tips: Algarinejo maakt een spraakmakende olijfolie die al vele prijzen in de wacht heeft gesleept en het predicaat Denominacíon de Origen mag dragen. Verkrijgbaar bij het Oficina de Turismo en de plaatselijke olijfoliefabriek Aceites Algarinejo.

Voor mensen die van lekker en experimenteel eten houden is een bezoek /lunch bij het plaatselijke bar/ restaurant Piolas een aanrader. Het menu de degustacíon zal u Algarinejo niet snel doen vergeten.

Overnachtings adressen rondom Algarinejo

Casa con guiño (vakantiehuis) www.casaconguino.com

Molino ’Los Justos’ www.molinolosjustos.com

Cortijo El Morron www.cortijoelmorron

Casa rurales dehesa de las Casas www.dehesadelascasas.com

Cortijo Pesquera www.cortijopesquera.com

Bolle stekelige jongens.

2010-09-11T12:51:00.000-07:00

Ze zijn er weer:

oranjegele bolle jongens

stekelig maar vol vuur en sap.

Bij ons weggetje staan ze

stoer in de rij

hangend bij elkaar

wachtend op de man of vrouw

die ze van hun stekelige huid ontdoet,

dan eindigend als delicatesse

in menig Spaanse mond.

Voor mij zijn ze prachtig als foto-object

oranjegeel tegen knalblauw

bijna onwerkelijk.

zwarte kogels

2010-01-06T05:15:00.000-08:00

zwarte kogels onder gecrashte bomen
rijen in formaties van ontelbaar
of chaotisch uiteengeslagen
meedogenloze catastrofes
door keiharde regens

casa con guiño boven de wolken

2009-12-06T02:45:00.000-08:00

Winters gevecht

ik word wakker en zie door mijn slaapkamerraam

een stralend blauwe lucht

buiten gekomen zie ik onze vallei in een grote witte wolk

de wolk schuift, heen en weer,

kruipt langzaam omhoog

neemt een berg in beslag

snel verdwijnt een rij bomen

stralend kijkt de zon in het wit

daardoor verliest de wolk ineens terrein

trekt zich langzaam terug

een bomenrij verschijnt

groeiend vanuit het wit

even later is de bomenrij weer verdwenen

ineens wint de zon weer terrein

bomen verschijnen

de berg koestert zich in de zon

witte watten trekken zich langzaam terug

de vallei krijgt een grijze waas

bergen verschijnen ineens overal

zonlicht verlicht de vallei

morgen weer een nieuw gevecht?

wilt u deze stille gevechten ook eens meemaken? u kunt ze vanuit uw luie stoel op uw terras volgen.

Boek dan een weekje vakantie in de winter in het huis met de knipoog.

http://www.casaconguino.com/

Cordoba Fundación Antonio Gala

2009-12-05T04:24:00.000-08:00

Woensdag zijn we naar Cordoba geweest. De meeste mensen zullen Cordoba kennen als stad badend in de zon maar wij kwamen aan met zware bewolking en zo nu en dan druilerige regen. We hadden afgesproken bij de beroemde Mezquita met Helí García onze kunstenaar uit Granada die hier in Cordoba een aantal maanden werkt in de Fundación Antonio Gala. We bereikten de Mesquita via de oude brug, de Puente Romana, en verwonderden ons erover dat we nu zo maar langs deze prachtige monumenten liepen zonder van alles te willen fotograferen. We zagen Helí op het sinaasappelplein voor de Mezquita. De begroeting was allerhartelijkst. Helí vertelde al snel dat het vandaag eigenlijk een beetje een ongelukkige dag was voor ons bezoek aan de stichting. Een van de kunstenaars was een lastpost en had op alles en nog wat commentaar. Op een onredelijke manier. Het bleek een meisje te zijn en zij had de dag ervoor een aanvaring gehad met de directeur van de stichting en dit was uitgelopen in een schreeuwpartij en de directie had vandaag het besluit genomen dat de kunstenaar het instituut moest verlaten. De medestudenten waren echter loyaal naar de studente en wilden een gesprek met de directie om de situatie ten goede te keren. Al met al heerste er op dit moment dus een broeierige sfeer. Dat leek ons als buitenstaanders juist wel weer aardig om te zien hoe dit conflict in Spanje zou worden opgelost. Tien minuten later waren we bij het gebouw van de Fundación. Een prachtig oud klooster midden in het centrum van Cordoba. Een van de voordelen van galeriehouder zijn is dat je geregeld op plaatsen komt waar je normaal als buitenstaander en helemaal niet als buitenlander komt. Helí vertelde over de strenge regels binnen de Fundación. Hij en de andere studenten moesten altijd keurig permissie vragen als ze naar buiten wilden of een dag weg wilden. Het beeld van kostschool kwam onmiddellijk bij Sjaklien op, zij heeft vroeger op kostschool gezeten en bewaard er geen prettige herinneringen aan. Nadat we door de zware grote houten poort binnen waren gekomen kwamen we op een mooi oud plaatsje met de officiële entree. De portier heette ons welkom en Helí begon met de rondleiding door het gebouw. Overal stond en hing kunst. Als eerste kwamen we in de voormalige kapel waar Heli ons lachend wees op een groot mozaïek dat aan de wand hing. Het bleek een afbeelding te zijn van Bacchus de Romeinse god van vruchtbaarheid en wijn. Tijdens de restauratie van het klooster was er een oude straat gevonden waar dit mozaïek ingelegd was geweest en nu had het dus in de kapel! een ereplaats gekregen.

Via een andere kleine kapel kwamen we in de trappenhal waar veel schilderijen hingen van mensen die in 2008 hier hebben gewerkt. Het werk was wisselend van kwaliteit maar er hingen toch een paar erg mooie voornamelijk figuratief geschilderde werken.

Via de omgang met uitzicht op een prachtige binnenplaats met een grote sinaasappelboom, waarvan de sianaasappels in december al mooi oranje zijn, kwamen we bij een soort meditatieruimte met een prachtig uitzicht over oud en nieuw Cordoba. Na hier een tijdje rond te hebben gekeken kwamen we in het atelier van de schilders. Persoonlijk had ik hier meer ruimte verwacht. Het was een mooie grote ruimte maar deze werd gedeeld met zes schilders wat inhield dat er behoorlijk met de ruimte geschipperd moest worden. Toch was Helí tevreden met zijn gedeelte. We kregen een eerste groot schilderij van hem te zien. Even later werd een bel geluid en dat bleek het teken te zijn dat we konden gaan lunchen. De lunchzaal was sober maar vriendelijk ingericht. Ook hier hingen overal schilderijen. Zo nu en dan hoorden we de stemmen van de andere bewoners die zoals we van Heli hoorden wachten op het gesprek met de directie. Hierdoor liep ons lunchprogramma anders dan verwacht. Helí moest een paar keer weg naar zijn medestudenten en wij konden wachten in de lege eetzaal wat op zich wel een aparte ervaring was.

Tegen 15.00 uur schuifelden de eerste kunstenaars binnen, sommigen stelden zich aan ons voor ,anderen zochten een plaatsje aan het eind van de tafel. Ook de directie kwam, stelde zich voor en heette ons welkom. Even later kreeg iedereen soep en daarna vlees , frites en salade. Er werd al snel geprobeerd een gesprek met ons aan te knopen en de jongen naast mij sprak een paar woorden Vlaams omdat hij een vriendin uit Gent had. Er werd weer gelachen en gesproken en de spanning om het mogelijk vertrek van de medestudente verminderde. De directie had toegezegd nog even over het hele voorval te willen nadenken en dat morgen de definitieve uitspraak zou volgen.
Na de maaltijd kregen we één voor één het werk van de mede kunstenaars in het grote atelier te zien. Tot onze grote verbazing probeerde iedereen in zijn beste Engels te vertellen over zijn of haar werk, de gedachten erachter en wat ze nog van plan waren tijdens deze werkperiode.
We zagen mooie tekeningen, computermanipulaties van tekeningen, schilderijen en foto’s en waren eigenlijk ook onder de indruk welk een grote plaats de computer inmiddels in de beeldende kunst heeft ingenomen. De mogelijkheden voor kunstenaars zijn hierdoor enorm verruimd. De schetsen die vroeger vaak op papier werden gemaakt, werden nu ook op de computer verder uitgewerkt en gemanupileerd. Hierdoor ontstaan dan ineens ongekende mogelijkheden. Iedereen voelde zich hier op zijn /haar gemak . Een vrouwelijke studente had wel moeite met de stad. Zij probeerde haar werk te baseren op mens en natuur en ze miste erg de weidsheid van de natuur hier in de stad. Toch dacht zij ook wel een goed eindresultaat te kunnen afleveren maar ze was nog op zoek hoe het een en ander te combineren.

Als laatste toonde Helí zijn schilderijen. Ik was erg onder de indruk van zijn laatste werk. Hij heeft als thema de tradities van Andalusië genomen en hierin nemen de feesten van Andalusië een grote plaats in. Feesten worden vaak uitbundig gevierd en er zijn in dorpen en steden veel rijke boeren te zien in Flamenco kleding gezeten op prachtige Andalusische paarden. Veel van deze mannen gedragen zich als echte macho’s, draven in galop door de straten en stallen hun paarden bijvoorbeeld voor een café/bar en drinken dan gezeten op hun paarden en druk converserend over van alles en nog wat grote potten bier. Volgens Helí is dit een manier van je manifesteren waar hij niet echt vrolijk van wordt en veel van deze mannen schildert hij letterlijk en figuurlijk af als een soort bandieten. In het laatste schilderij zijn de hoofden van de mannen verdwenen en maakt de ruiter een beweging met zijn arm die een fascistische groet zou kunnen zijn. Hij combineert dit met kleine geschilderde kermistafereeltjes waar geen mensen meer op voor komen, Ik kreeg er koude rillingen van.

Na enige discussie over dit alles zijn we naar het atelier van een beeldhouwer gegaan die bezig was met het boetseren van een aantal menselijke hoofdjes en een enorme hand. Hij vertelde aan de hand van een presentatiemap wat hij zoal had gedaan en van plan was. Het was een kunstenaar met een humoristische visie op de maatschappij en die nam hij geregeld met zijn werk op de schop. Tegenover de beeldhouwer zat een schilder uit Uruguay die speelgoed autootjes en speelgoedbeesten schilderde en deze plaatste in een imaginaire wereld en door onverwachte elementen in te voeren trachte hij de beschouwer op het verkeerde been te zetten.

Als laatste belanden we bij een schilder die een soort nieuwe beesten wilde creëren.Combinaties van machines en vogels, schildpadden en walvissen werden op een vreemde manier, weer in combinatie met de computer, gerealiseerd in een soort nieuwe werkelijkheid. Voor ons was dit misschien wel de interessantste kunstenaar. Zijn werk was nog in ontwikkeling maar mede door de computerpresentatie van zijn oudere schilderijen zijn wij zeer nieuwsgierig naar de eindpresentatie van zijn werk.
Het was inmiddels al 19.00 uur we namen afscheid van de directie en kregen nog een groot aantal catalogi mee van de projecten van de afgelopen jaren.
Nadat we nog de bibliotheek en een oude Romeinse opgraving in het klooster hadden bekeken zijn we samen met Helí door de regen naar de auto gelopen. Moe van alle indrukken namen we afscheid en gingen terug naar casa con guiño.

De Fundación Antonio Gala Cordoba is een stichting opgericht door de bekende Spaanse schrijver Antonio Gala. Jonge kunstenaars uit alle disciplines; schilders, beeldhouwers, fotografen, muzikanten, schrijvers en dichters kunnen zich inschrijven voor een werkverblijf van negen maanden in dit Cordobese oude klooster en worden door een commissie geselecteerd op basis van hun werk en informatie over de door hun uit te voeren opdracht.
Het verblijf en de materialen worden bekostigd door de stichting en het is de bedoeling dat de jonge kunstenaars een door hun zelf gestelde opdracht uitvoeren en dat mede door het contact van de verschillende kunst disciplines er een geestelijke en visuele verrijking plaats vindt. Na hun verblijf volgt een tentoonstelling met catalogus.
Voor meer informatie: http://www.fundacionantoniogala.org/

ART JAÉN 2009

2009-11-27T06:19:00.000-08:00

Later dan gepland zijn we donderdagmiddag weggereden bij ons huis met de knipoog. We willen leven zonder de hectiek en tijdsdruk van Nederland dus accepteren wij dat bijna niets loopt zoals we gepland hebben. Tot Priego de Cordoba hebben we nog met daglicht gereden daarna werd het snel donker. De weg naar Jaén is niet goed aangegeven maar ik dacht, doordat ik de weg kende, er zonder problemen naar toe te rijden. Onderweg werd onze blik echter steeds getrokken door een fel verlicht kasteel boven op een berg. Eerst dachten we dat dit het kasteel van Alcalá la Real was maar het bleek het kasteel van Alcaudete te zijn. Iedere keer dook het kasteel uit het donker tussen de bergen door op. Hierdoor misten we de afslag naar Jaén. Op een gegeven moment heb ik de auto gedraaid en zijn we weer teruggereden richting Alcaudete. Het kasteel doemde weer op maar nu zagen we gelukkig het bordje Jaén. Drie kwartier later reden we op de rondweg van Jaén en na enig zoeken vonden we Recinto de Ferias y Congresos. Binnengekomen werden we verwelkomd door een ruim opgezette kunstbeurs met interessante kunst. Het leek of de artistiek directeur Omar Pascal Castillo erin geslaagd was om de beurs naar een hoger niveau te tillen. Al bij de tweede galerie zagen we een schilderij dat we zo zouden willen kopen. De naam van de kunstenaar was niet vermeld en de prijs was ook niet te vinden. Dit kwam overigens goed uit want geld voor een kunstaankoop ontbreekt ons op dit moment.

Er deden 19 galeries mee uit Spanje, Portugal, Italië en Mexico. De eerste indruk was goed maar nadat we alles hadden bekeken moesten wij toegeven dat het een mooie kunstbeurs was maar dat het lef en het experiment helaas ontbrak. Dit was wel door de organisatie beloofd. Maar wij denken dat de wereldwijde crisis en daardoor de moeilijke tijden voor de Beeldende Kunsten in de wereld en vooral in Spanje een grote rol spelen, waardoor galeries en zelfs kunstenaars er schijnbaar voor kiezen om meer voor zeker te gaan.

Fascinerend was ook dit prachtige kunstwerk dat geheel uit oude grammofoonplaten was gesneden. Bij een stand van een galerie uit Barcelona zagen we een solopresentatie van brutaal geschilderde schilderijen op thema’s van oude films en afbeeldingen van gewone mensen met mooie teksten over het huidige leven in Spanje. Bijvoorbeeld de schilderijen van opa en oma waar wij bij staan. De teksten vertellen onder anderen dat er reisjes voor de bejaarden worden georganiseerd en dat dit voor hen goedkoper is dan thuis blijven. Oma verkneukeld zich over dit alles en lacht omdat haar pensioen alweer is verhoogd. Ze schrijft zelfs dat ze volgend jaar een auto met open dak zal kopen en als je dat dan allemaal weet begrijp je ook ineens de tekst ‘Spain is different’ een stuk beter.

Ook waren er een aantal beschilderde en geborduurde houten revolvers te zien en door de prachtige bewerking wordt een moordwapen ineens met een andere blik bekeken. De teksten die op de revolvers zijn aangebracht versterken dit nog eens. Het valt ons ook op dat er ineens zoveel teksten in kunstwerken verschijnen. Sinds Sjaklien in Spanje komt en woont is ze gefascineerd door stieren en stierengevechten. Als je dan een stierenkop ziet met een mooi maliënkolder aan dan moet dit zeker beter worden bekeken.

Als u de namen wilt weten van alle deelnemende kunstenaars en galeries kijkt u dan even op www.artjaen.com

Tegen 21.15 kwamen we onze vriend en kunstenaar Luc Huybrechts uit Jaén met zijn vrouw tegen. We hadden wel afgesproken maar Luc moest nog naar een andere kunsthappening en wist niet of hij op tijd op de kunstbeurs zou zijn. Gezellig kletsend zijn we naar de bar gegaan waar inmiddels al veel genodigden en galeristen zaten te wachten op de gratis drankjes en tapa’s. Luc informeerde in vloeiend Spaans wie de artistiek directeur van de beurs was en spoedig daarna hebben we met hem kennisgemaakt en gedachten uitgewisseld. Hij was tevreden maar zag ook dat het beter kon. Volgend jaar zou Art Jaén een nieuwe editie krijgen, en wij moesten zeker mee doen met galerie Katuin, en dan zou alles nog interessanter gaan worden. Ook de crisis had meegespeeld, er waren hierdoor minder aanmeldingen gekomen en niet alle plannen konden worden uitgevoerd. Al met al neem ik toch mijn pet af voor de organisatie van Art Jaén. Een plaats met 112.000 inwoners zet daar midden tussen de olijfgaarden toch zomaar een goede kunstbeurs neer. We hebben nog een uur lekker geborreld met tapa's en Spaans en Nederlands gekletst over allerlei Spaanse kunstzaken en zijn tegen 23.30 weer de donkere Spaanse nacht ingedoken richting casa con guiño.

Jaén, stad midden in de olijfgaarden

2009-11-26T05:57:00.000-08:00

Jaén is de hoofdstad van de provincie Jaén, een van de acht provincies van Andalusie. De stad ligt tegen een berg aangeplakt en bovenop de berg staat het Kasteel van Santa Catalina, ooit een Arabische vesting, het stadsbeeld van Jaén. Het kasteel is nu een staatshotel, De Parador van Jaén met een geweldig uitzicht over de Sierras richting Madrid en op de Sierra Nevada. In het centrum van de stad ligt o.a. de kathedraal van Jaén. Een indrukwekkende kerk, vol goud, prachtige beelden en praalzucht, mij zijn vooral de huilende engeltjes en de bewaker(?) met zijn computer in een nis van de kerk, bij gebleven. Misschien zegt dat meer over mijn gedachten over de katholieke kerk dan over de kathedraal. Het Oficina de Turismo heeft een wandelroute door de stad uitgegeven die u beslist moet wandelen als u deze mooie compacte stad bezoekt. Er zijn namelijk erg veel interessante gebouwen uit het verleden verstopt in deze stad. We ontdekten tijdens onze wandeling door Jaén ook nog deze muurschildering met pakkende tekst, gemaakt door twee vrouwelijke kunstenaars? Mooi toch zo tussen die huilende engeltjes uit de kathedraal…

De provincie Jaén is de grootste producent van olijfolie in Spanje maar provincie en stad hebben nu ook andere ambities. Sinds drie jaar wordt er een kunstbeurs gepresenteerd in het Recinto Provincial de Ferias y Congresos. Twee keer hebben Sjaklien en ik de beurs bezocht en we hebben daar zelfs onze eerste kunstenaar uit Andalusie gevonden. Helí García in Granada geboren en daar volgde hij ook zijn studie aan de Academia de Belles Artes. Zijn werk hangt bij ons in het vakantiehuis en is uitgebreid op de galeriewebsite te zien. www.galeriekatuin.com
Wij hebben al verschillende keren Jaén bezocht. Ieder keer zijn wij er met een goed gevoel vandaan gekomen. Wij hebben inmiddels daar ook een nieuwe kunstenaar ontdekt, van Nederlandse afkomst nog wel, Luc Huijbrechts, van hem is de volgende expositie in galerie Katuin. Jaén ligt ongeveer 100 km van casa con guiño en omdat wij om 17.00 uur naar de cocktailparty van de 3e Art Jaén gaan wilde ik even iets over Jaén schrijven. Morgen zal ik een verslag geven over de kunstbeurs en de cocktailparty.

Zonsondergangen en sterrenhemel

2009-10-25T06:40:00.000-07:00

In Nederland genoot ik vaak van zonsondergangen als ik die kon zien. In de nacht speurde ik de hemel vaak af naar sterren maar door het licht van de stad waar ik woonde kon je er nooit veel zien.
Sinds dat ik in Andalusie woon is dat anders. Bijna iedere avond zie ik ontelbaar veel sterren. Ik zie ze vallen en schitteren. De Melkweg is bijna altijd te zien en de Grote Beer staat vaak boven de schoorsteen van ons huis. De maan is ook al zoiets. Je ziet hem hier van klein groot worden. Bij volle maan is het net of er een schijnwerper aan de hemel staat. Je kunt alles zien, de weg, de olijfbomen en de paar huizen hier in de omgeving. Het is een fantastisch en vervreemdend gezicht. Dat de maan om de aarde draait is hier ook mooi te zien. Laatst zei iemand tegen mij waar is de maan, hij moet toch in het westen staan. Ik zei kijk maar naar het oosten, achter de bergen zie je het licht van de maan. Hij wilde het niet geloven tot ik hem een tijd later de maan aanwees, nu stond hij in het zuiden en voor ons gevoel, veel hoger aan de lucht. Een paar uur later verdween hij in het westen achter de bergen.
Het gevoel van één te zijn met de natuur komt steeds dichter bij ons. Sjaklien en ik genieten dag en nacht van Andalusie. We beginnen als stadsmensen steeds meer aspecten van de natuur te zien. Soms is het onbegrijpelijk. Zoals de kracht van regen en wind en zon. Maar altijd lijkt de natuur het geweld te trotseren, ieder keer verschijnt er weer iets levends uit de door regen, storm of zon ‘verwoeste’ omgeving.
In de herfst en winter zijn in Andalusie de zonsondergangen vaak spectaculair. Vooral bij ons huis met het prachtige uitzicht over een vallei op het westen zie je de meest fantastische kleuren in de lucht, vooral als er een paar wolken zijn. Gisteren was het weer eens zo ver. De zon ging onder in een bonte mengeling van rode en gele kleuren tegen een diepblauwe avondlucht. Het hele spektakel duurt misschien tien minuten maar als je ervoor gaat zitten of staan zie je een bijna adembenemende film. Gisteravond deed de maan ook mee. Vandaar dit blog met een paar foto’s.

een interessante website over het heelal: http://www.wikisky.org/

overleg bij de burgermeester van Algarinejo

2009-10-21T06:44:00.000-07:00

casa con guiño

Vannacht heeft het voor het eerst sinds maanden weer eens een keer erg hard geregend. De temperatuur is fiks gedaald. De olijfboeren zullen blij zijn met de regen. Wij kwamen er gisteravond weer achter dat het dak nog twee lekken heeft. Dus binnenkort maar weer eens het dak op om te zien of ik de lekken kan vinden.
Vanmorgen zijn we vroeg opgestaan en hebben we onze Nederlandse gasten Gerdien, Gabor en baby Jip om 7 uur in het donker uitgezwaaid. Zij hebben een prettige en warme week in www.casaconguino.com doorgebracht. Gelukkig regende het vanmorgen niet meer.

Vroeg opstaan vandaag kwam goed uit . Ik moest nog veel voorbereidingen doen voor een gesprek dat we vandaag hadden met de burgermeester van Algarinejo Antonio Cobo Diaz over een tentoonstelling die we in het nieuwe museum aldaar gaan maken. Voor alle duidelijkheid Algarinejo krijgt een nieuw museum. El museo de la Cueva. Het museum van de grot. Een prachtig gebouw waarin twee oude grotwoningen te zien zijn met een groot gedeelte van de oude stadsmuur uit de 6e of 7e eeuw. Verder zijn er nog een aantal tentoonstellingsruimtes en alles is door de stads architect op een moderne manier met elkaar verbonden.

Het museum staat tot de zomer nog leeg omdat er nog gewacht moet worden op subsidiegeld voor de inrichting van het gebouw. Van binnen en buiten is het helemaal afgewerkt en zo voor een tentoonstelling te gebruiken. Bij een eerder bezoek aan Antonio hebben wij de afspraak kunnen maken dat we een tentoonstelling van moderne kunst in het hele museum kunnen maken voor de officiële opening zomer 2010.

Tegen 10.40 uur zijn we naar Algarinejo gereden en in het gemeentehuis stonden Nuria, het meisje van het Oficina de Turismo . http://www.turismoalgarinejo.com/ en Murray onze Engelse tolk al op ons te wachten. Even later kwam burgemeester Antonio Cobo en konden we in de officiële burgemeesterskamer van de Ayuntamiento ( gemeentehuis) onze plannen vertellen en vragen stellen.
Het werd een heel open en relaxed gesprek. Onze plannen werden met veel enthousiasme ontvangen en er werden direct concrete afspraken over subsidies, werkverdeling etc. gemaakt. De burgemeester zegde toe dat we op alle steun konden rekenen die we bij het project nodig zouden hebben. Teksten worden vanuit het Engels door Nuria en Murray in het Spaans vertaald en volgens Antonio kunnen we op de vormgever van het Oficina de Turismo uit Granada rekenen voor posters, drukwerk en uitnodigingen. Alle vooroordelen over Spaanse langzame autoriteiten werden met een klap van tafel geveegd. Om alles publicitair goed te regelen heeft Antonio minimaal twee maanden nodig en we kunnen de tentoonstelling maken in de maanden februari tot en met mei van 2010. Hij had het hele project al aangekaart bij zijn collega burgemeesters uit de streek en deze hadden ook enthousiast gereageerd op de tentoonstelling.

Na het overleg de foto. Van links naar rechts:

Nuria Caballo, Antonio Coba, Sjaklien Euwals en Jan Katuin.

Het gebied waar wij wonen wordt de Poniente Granadino www.ponientegranadino.org/main.htm genoemd en er wordt vanuit de Provincie Granada veel geld in cultuur en het toerisme gepompt.
Na afloop van de vergadering werden we uitgenodigd om in Bar Piolas, waar ik ook nog een keer over ga schrijven, een kop koffie te drinken.
Tegen half twee zijn we meer dan voldaan weer naar casa con guiño gereden.

Mijn eerste blog vanuit Andalusie

2009-10-20T07:34:00.001-07:00

Dit blog gaat over Jan en Sjaklien die sinds twee jaar In Fuentes de Cesna in de provincie Granada Andalusie wonen.
Jan is galeriehouder en Sjaklien is een journaliste, tekstschrijver. Beiden zonder vast werk in Andalusie maar toch via allerlei (internet) wegen naast de verbouwingen van hun huis ook met hun vak bezig.
De afgelopen twee jaar hebben wij onze oude cortijo verbouwd tot een mooi en modern ingericht huis met een vakantiehuis ernaast. Zo nu en dan zal ik hier iets over vertellen. Mochten jullie nieuwsgierig naar het vakantiehuis zijn. http://www.casaconguino.com/

Casa con guiño betekent het huis met de knipoog. Wij willen hier ook met een knipoog tegen het leven aankijken. Lang niet altijd even gemakkelijk maar dat zal de komende tijden in dit blog wel duidelijk worden.

Vandaag begin ik met gisteren en niet met nog langer terug.
Gisteren zijn we naar Loja gereden, Loja is een stadje in de provincie Granada

met een rijk verleden maar veel oude gebouwen hebben ruimte moeten maken voor nieuwbouw en veel van de oude gebouwen die er nog staan worden momenteel gerestaureerd. We moesten naar Loja voor een ziekenfondskaart. De kaart die je hier krijgt van de Securidad Social is niet in het buitenland geldig. We moeten een kaart hebben die ook in Nederland geldig is want daar gaan we 8 november voor een weekje familie heen.
Meestal is het een heel gedoe om iets te krijgen bij het kantoor van de Seguridad Social maar deze keer hadden we geluk. Er waren geen klanten en we werden direct geholpen. De man die ons hielp wist wat we bedoelden en vroeg naar het Nie nummer terwijl ik mijn verzekeringskaartje met gegevens al had gegeven, het NIE nummer in Spanje heb je eigenlijk voor allerlei dingen nodig maar we hadden het originele papier niet bij ons. Wanhopig keken we de man aan en normaal wordt er dan gezegd, sorry dan kunnen wij u niet helpen, nu keek hij in de computer en zowaar daar verschenen mijn registratiegegevens op het scherm. De man lachte vriendelijk en wij lachten nog vriendelijker terug. Twee minuten later hadden we ons felbegeerde plastic kaartje waarmee je kan aantonen verzekerd te zijn tegen allerlei onheil.
Vriendelijk lachend en Hasta luego zeggend verlieten wij het kantoor en gingen op zoek naar een bar voor een kopje koffie. Al wandelend besloten we even naar de markt te gaan die we bij aankomst in Loja gezien hadden maar dit bezoek was geen echt succes. De markt bestond voornamelijk uit kledingkramen en was verspreid over een erg groot veld. We liepen de verkeerde weg terug, belanden op plekjes waar we nog nooit waren geweest en uiteindelijk vertelden twee vriendelijke oude dames ons hoe we weer in het centrum van Loja konden komen.
Terug in het centrum, koffie gedronken met een taartje in een leuke bar en besloten om nog even naar het tuincentrum te gaan. Het was al half twee geweest en voor we de auto terugvonden en we bij het tuincentrum aankwamen was het bijna twee uur. Vlug naar binnen op zoek naar onze struik met paarse bloemen waarvan we de naam altijd vergeten. We konden hem niet vinden. De man van het tuincentrum wees op zijn horloge en zei dat hij wilde gaan eten en dat het tuincentrum om vier uur weer open ging. Wegwezen dus.

De terugweg zijn we via Loja naar Iznajar gereden, een omweg maar een weg die we nog niet vaak hadden gereden. De weg slingert door een glooiend landschap terwijl de weg naar Fuentes vanaf Loja echt door de bergen gaat. Vreemd om te zien hoe op een kleine afstand van elkaar er zoveel verschil in het landschap zit. We zagen nog een wandelpad naar Iznajar, een paar leuke restaurants en ineens een oude weg naar het Embalse de Iznajar. Altijd in voor een nieuwe ontdekking volgden we de oude asfaltweg. De gaten in de weg werden steeds groter en grote delen van de weg waren weggeslagen. Maar we weten inmiddels dat onze Fiat Panda voor geen gat gevangen is. Dus in de eerste versnelling goed op de weg lettend verder. Wat voor mij niet altijd even gemakkelijk is want ik wil graag zoveel mogelijk om mij heen zien. Langzaam daalde weg af en rechts van ons doemde het meer op. Prachtige vergezichten over de heuvels met olijfgaarden en stukjes wild ruig landschap naar de overkant van het meer. Het meer lag rimpelloos in de diepte en had de kleur van de bergen en het landschap eromheen aangenomen.

Het meer is vaak wisselend van kleur van donkergrijs tot een fantastische kleur groen en blauw. Nu leek het op een spiegel waar de omliggende bergen zichzelf in bekeken.
We stopten maakten foto’s en ontdekten een oude grenssteen en een bord met provincie Granada. We zaten precies op de grens van de provincies Granada en Cordoba. Wij wonen ook bijna op die grens dus achter de berg aan de overkant moest onze casa liggen. Lekker genietend van de warme oktoberzon kuierden we een beetje rond, maakten foto’s en vervolgden de oude slechte weg. We kwamen nog een huis tegen dat uit de verte een ruïne leek maar aan de voorkant volledig vernieuwd was. Een vreemde gewaarwording het huis zomaar langs de kant van de weg.Het kon als een decor voor een film zijn neergezet. Een paar kilometer verder stond in deze verlaten vlakte ineens een enorm huis met allerlei terrassen en een Amerikaanse grote auto naast een Engelse Landrover geparkeerd. We hadden net tegen elkaar gezegd dat we zo eenzaam niet durfden of wilden wonen, maar deze mensen hadden het wel gedaan. Er was geen spoor van leven om het huis te bekennen en we reden verder. In de verte doemde aan de overkant van het meer het dorpje Iznajar op.
Een uur later bereikten we de weg weer die we een aantal kilometers daarvoor verlaten hadden. Even later reden we het dorpje Fuente el Conde binnen. Daarna reden we al snel weer op de oude weg naar ons huis. Thuisgekomen werden we vriendelijk begroet door onze honden Zorro en Choco en ontdekten we dat het al bijna 18.00 uur was. De tocht had veel langer geduurd dan we hadden gedacht. Dat is eigenlijk iets wat ons hier steeds gebeurt, we verliezen alle gevoel voor

tijd.